irene bernardt

In 2020 stond Irene op een brug in Halfweg, waar ze reflecties van een gemaal fotografeerde. Toen een meisje voorbijliep, drukte ze instinctief af. In dat moment herkende ze iets wat ze sindsdien blijft zoeken: beweging, anonimiteit en afstand, en de mogelijkheid om iemand zichtbaar te maken zonder dichtbij te komen.

Fotografie werd voor haar een noodzaak en een manier om te leven met eenzaamheid en verlies. Haar beelden ontstaan vaak uit ogenschijnlijke toevalligheden. Beweging, mist, schaduw en reflectie creëren afstand en laten tegelijkertijd iets zien. Ze zoekt naar schoonheid in wat niet volledig te bevatten is. Haar beelden nodigen uit om te blijven kijken, zonder dat alles begrepen of onthuld hoeft te worden.

geselecteerd voor set palette: